Τα πιο ζεστά Χριστούγεννα


Μια φορά και ένα καιρό πριν από πολλά χρόνια, περάσαμε τις γιορτές των Χριστουγέννων στην Αυστραλία.

Μετά από μια πολύωρη πτήση, φτάσαμε επιτέλους στην Μελβούρνη. Όταν άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του αεροδρομίου, ακούστηκε μια τσιριχτή, διαπεραστική φωνή. «Τζένη.....Παναγιώτη...». Ήταν η θεία Ευγενία που μας χαιρετούσε με μανία. Έτρεξε κοντά μας και μας αγκάλιασε. Έπειτα μπήκαμε στο αυτοκίνητο της και κατευθυνθήκαμε προς το σπίτι της.

Χριστούγεννα στην Αυστραλία σκεπτόμουν, πως θα ήταν άραγε;

Αφού περάσαμε από γέφυρες και πλατείες φτάσαμε στο σπίτι της θείας. Η μαμά και ο μπαμπάς πήγαν να τακτοποιήσουν τις βαλίτσες μας. Η θεία Ευγενία κάθησε αναμεσά μας .

«Παιδιά μου, μεθαύριο είναι Χριστούγεννα. Πρέπει να στείλουμε γράμμα στον Αϊ Βασίλη». Χωρίς δεύτερη σκέψη, μας πήρε απ’το χέρι και μας οδήγησε στο γραφείο της. Πήρε ένα χαρτί και μολύβι και ρώτησε,

«Λοιπόν τι δώρο θα ζητήσετε;»

« Μία φωτογραφική μηχανή για να θυμάμαι κάθε μας στιγμή», της είπα χαρούμενα.

« Εγώ πάλι… τίποτα», είπε ο Παναγιώτης. «Έτσι κι αλλιώς είμαι μεγάλος πια».

«Δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει,» επέμενε η θεία.

« Το βρήκα! Θα ζητήσω...ένα μεγάλο καρπούζι».

«ΚΑΡΠΟΥΖΙ… για χριστουγεννιάτικο δώρο ;» απόρησε η Θεία.

«Ναι!!! Και φαντάζομαι λόγο του καλοκαιριού θα υπάρχουν πολλά» είπε γελώντας.

«Μάλιστα…πολύ ωραία…» είπε η θεία Ευγενία σφραγίζοντας το φάκελο, και σηκώθηκε να το ταχυδρομήσει εκείνη την στιγμή.

Τι πρωτότυπο δώρο, σκεπτόμουν. Αφού τα Χριστούγεννα στην Αυστραλία είναι μες στη ντάλα του καλοκαιριού, θα έχουν συνεπώς και ..καρπούζια.

Την επόμενη μέρα θυμάμαι πως με ξύπνησαν οι μυρωδιές που ταξίδευαν απ’ τη κουζίνα. Ήταν σχεδόν μεσημέρι. Η μαμά με τη θεία μαγείρευαν από πολύ νωρίς. Βλέπετε, ήταν συνήθεια την παραμονή των Χριστουγέννων να μαζεύονται φίλοι και συγγενείς στο σπίτι της θείας Ευγενίας. Λόγω του ότι είχε και την γιορτή της εκείνη την ημέρα.

Ήταν ένα όμορφο απόγευμα. Οι μεγάλοι μιλούσαν ασταμάτητα τρώγοντας και πίνοντας, και εγώ και ο θείος Παναγιώτης να προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε την συζήτηση με αγωνία.

Έπειτα από ώρες γύρω από ένα τραπέζι, το βράδυ είχε φτάσει στο τέλος του, Αφού έφυγαν και οι τελευταίοι συγγενείς, ο θείος Παναγιώτης και εγώ πήγαμε για ύπνο εξαντλημένοι.

Άργησε να με πάρει ο ύπνος. Διάφορες σκέψεις χόρευαν μες’ στο κεφάλι μου.

Θα μας εύρισκε ο Άι Βασίλης; Θα μας έφερνε δώρα; Λέτε να έφερνε καρπούζι; Φέρνει φρούτα και λαχανικά; Πως θα ήταν να κάνεις Χριστούγεννα σε παραλία; Θυμάμαι να φαντάζομαι εικόνες με κόσμο να κολυμπάει ή να παίζει στην άμμο, και άλλοι πάλι να κάνουν πικνίκ κοντά σ’ ένα στολισμένο δέντρο με ψεύτικο χιόνι.

Μ’ αυτές και μ’ αυτές τις σκέψεις,αποκοιμήθηκα.

tzeni xr2.jpg

Την επόμενη μέρα με ξύπνησε το φως του ήλιου, που έλουζε όλο το δωμάτιο. «Χριστούγεννα!!!» φώναξα και πετάχτηκα απ΄ το κρεβάτι. Ο Παναγιώτης, ξύπνιος πια, με ακολούθησε τρέχοντες στο σαλόνι, όπου βρισκόταν το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η μαμά, ο μπαμπάς και η θεία Ευγενία, ήταν ήδη εκεί. Τι όμορφο που ήταν το δέντρο! Γεμάτο δώρα, τυλιγμένα με φανταχτερά περιτυλίγματα και γυαλιστερές κορδέλες.

«Μαμά δικό σου, θεία για σένα» είπα όλο χαρά.

«Μπαμπά αυτό είναι δικό σου. Να και το δικό μου,» φώναξα με ενθουσιασμό.

«Παναγιώτη, να και το δικό σου», του είπα δείχνοντας ένα τεράστιο οβάλ δώρο.

Αποκλείεται! σκέφτηκα.

Ο θείος Παναγιώτης πλησίασε διστακτικά και αφαίρεσε ένα μικρό κομματάκι χαρτί. Έσκισε λίγο παραπάνω, ενώ όλοι κοίταζαν με αγωνία.

«Ένα ΚΑΡΠΟΥΖΙ!!!» είπε ξαφνιασμένος.

Ακολούθησε σιωπή...και σε λίγο ένα ξέφρενο γέλιο. Όλοι γελούσαν εκτός από τον Παναγιώτη...., ο οποίος έφυγε απ’ το σαλόνι κλαίγοντας.

Η γιαγιά, ο παππούς και η θεία έτρεξαν πίσω του. Εγώ έμεινα για λίγο σκεπτική.

Μα αυτό δεν είχε ζητήσει σκεπτόμουν; Αυτή δεν ήταν η επιθυμία του; Άρα υπάρχει Άι Βασίλης και στην Αυστραλία, παρόλο που σκάει ο τζίτζικας.

Πήγα λοιπόν και εγώ στη συνέχεια για να τον παρηγορήσω. Είχαν κλειστεί στο γραφείο της θείας. Ο Παναγιώτης, συνέχιζε να κλαίει. Κοντοστάθηκα στη πόρτα και άκουσα τη θεία να τον παρηγορεί.

«Μην στεναχωριέσαι παιδί μου, νομίζω πως υπάρχει κι’ άλλο ένα πακέτο για σένα κάτω απ’ το δέντρο.»

Άδικο... σκέφτηκα, εγώ γιατί να πάρω μόνο ένα δώρο; Μήπως ήταν κανένα πεπόνι; Μμμ… ότι έπρεπε θα ήταν για μία καλοκαιρινή φρουτοσαλάτα.

Έτσι ο Θείος Παναγιώτης σκούπισε τα μάτια του και πήγαμε όλοι μαζί στη σάλα. Όντως υπήρχε ένα άλλο δώρο. Ένα ακόμη οβάλ δώρο.

Ο Παναγιώτης πήρε το πακέτο στα χέρια του διστακτικά. Ξετυλίγοντας το περιτύλιγμα, ένα τεράστιο χαμόγελο κάλυψε το πρόσωπό του.

«Μία μπάλα ‘φούτμπολ’ (football)!» φώναξε όλο χαρά και μας αγκάλιασε έναν-έναν.

Αφού ανταλλάξαμε ευχές και φιλιά, ετοιμαστήκαμε για την Χριστουγεννιάτική μας εξόρμηση. Φόρεσα αντηλιακό, το μαγιό μου και κρέμασα την καινούρια φωτογραφική μηχανή στο λαιμό. Ο Παναγιώτης έβαλε το καπέλο του και πήρε την καινούρια μπάλα στην αγκαλιά του. Η μαμά και η θεία ετοίμασαν το καλάθι γεμάτο με χριστουγεννιάτικες λιχουδιές και ο μπαμπάς κουβάλησε το καρπούζι των Χριστουγέννων. Όλοι μαζί κατηφορίσαμε χαρούμενα προς την παραλία. Και εκεί, περάσαμε τα πιο όμορφα ζεστά Χριστούγεννα.


Καλά Χριστούγεννα!

Τζένη Κουτσοδημητροπούλου