Η σημασία της σωστής επικοινωνίας.



Κάποτε ένας μικρός πηγαίνοντας πρώτη μέρα σε ένα αγγλικό νηπιαγωγείο έβαλε τα κλάματα μετά την απομάκρυνση της μητέρας του. Η νηπιαγωγός τον πλησίασε, μίλησε για λίγο μαζί του και στο τέλος του είπε να μείνει σε μια γωνιά δραστηριοτήτων for the present όπως επί λέξει του είπε. Ο μικρός σταμάτησε τα κλάματα έμεινε εκεί και έπαιξε αρκετή ώρα κι όταν ήρθε η μητέρα του να τον πάρει τον ρώτησε πώς πέρασε κι αυτός της είπε ότι πέρασε απαίσια κι ότι η δασκάλα του είναι μια ψεύτρα γιατί του είπε να μείνει σε μια γωνιά δραστηριοτήτων for the present αλλά ότι τελικά δεν του έδωσε κανένα δώρο.”

Όπως καταλαβαίνετε η δασκάλα χρησιμοποίησε την έκφραση “for the present”, με την έννοια του “προς το παρόν”. Το μικρό αγόρι όμως, την εξέλαβε με την έννοια του “δώρου”.


Όταν μια λέξη έχει πολλές σημασίες

Ένα συχνό λάθος που κάνουμε συχνά εμείς οι ενήλικες όταν έχουμε απέναντί μας ένα παιδί, είναι πως απευθυνόμαστε σε αυτό χωρίς να σκεφτούμε αν αντιλαμβάνεται ακριβώς αυτό που θέλουμε να του πούμε. Μπορεί λοιπόν να σκεφτούμε πως δεν μας ακούει επειδή είναι ξεροκέφαλο ή πεισματάρικο, ενώ στην ουσία εκείνο απλώς να μην μας κατανοεί. Όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο πιο ξεκάθαρα πρέπει να είναι αυτά που του λέμε. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να είμαστε προσεχτικοί όταν χρησιμοποιούμε μεταφορικές ή διττές λέξεις.


Η αγάπη πίσω από τις λέξεις

Σε μια συνέντευξή της η Μονσερά Καμπαγιέ δήλωσε ότι πρέπει να μοιράζουμε απλόχερα την αγάπη μας στους γύρω μας ιδιαίτερα σε αυτούς που δεν μας αγαπούν. Με τον τρόπο αυτό, προσπάθησε να τονίσει πόσο σημαντική είναι η αγάπη για την ψυχή κάθε ανθρώπου, αλλά και πόσο αυτή μπορεί να επηρεάσει τους άλλους. Κάθε φορά που κάνουμε μια παρατήρηση λοιπόν, θα πρέπει να είναι κατανοητό, πως μιλάμε για την πράξη που έγινε και όχι το άτομο που την έχει κάνει και πως ό,τι κι αν έχει συμβεί, δεν αλλάζει την αγάπη που νιώθουμε. Όταν κάποιο παιδί ξεπερνά τα όρια -τα οποία θα πρέπει να είναι ξεκάθαρα και προσυμφωνημένα- η αντίδραση η δική μας πρέπει να εμπεριέχει την αγάπη.


Να θυμάστε ότι...

Εξηγούμε στα παιδιά σε ώρες που είμαστε όλοι ήρεμοι γιατί βάζουμε όρια, πού αρχίζει η ελευθερία του ενός και πού τελειώνει η ελευθερία του άλλου και πάντα χρησιμοποιούμε όρους στη συζήτησή μας που είμαστε βέβαιοι ότι γίνονται απόλυτα κατανοητοί από τα παιδιά.

Κανένα παιδί δεν είναι κακό και κανένα παιδί δεν θέλει να βασανίζει τους αγαπημένους του δικούς του ανθρώπους.

Η έλλειψη των ορίων ή η δυσνόηση των ορίων βασανίζει και τα ίδια τα παιδιά εξίσου.

Πολλές φορές, τα παιδιά είναι αδύναμα να θέσουν πώς νιώθουν λεκτικά και άμεσα, και συχνά αποζητούν με αρνητικούς τρόπους την προσοχή μας.

Οι όροι σε μια συμβίωση, αν θέλουμε να είναι δημοκρατική, γεννιόνται και από τις δύο πλευρές. Όπως ο γονιός έχει λόγο να βάζει όριο στο παιδί του, αντίστοιχα το παιδί έχει το δικό του λόγο που ζητάει κάτι από εκείνον.