19 Μαΐου: "Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού"


Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Εύξεινος Πόντος ή μαύρη θάλασσα. Κλειστή, μεγάλη και βαθιά θάλασσα, μέχρι 2.000 μ. με έκταση 413.888 τ. χλμ. Ονομάστηκε μαύρη θάλασσα γιατί είναι επικίνδυνη στη ναυσιπλοΐα . Βρέχει τα παράλια της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Βουλγαρίας, επικοινωνεί με το Αιγαίο μέσω των Στενών του Βοσπόρου, της Προποντίδας και των Δαρδανελίων.

Ο Εύξεινος Πόντος είναι η θάλασσα που έχει συνδεθεί με την ελληνική μυθολογία και ιστορία. Ο κόσμος και ο πολιτισμός του Αιγαίου αναπτύχθηκε χάρη στο εμπόριο των μετάλλων του Καυκάσου, ενώ στα παράλιά του άκμασαν μεγάλες ελληνικές αποικίες.


Πόντος

Ο Πόντος ήταν το ΒΑ τμήμα της Μικράς Ασίας και πήρε το όνομα του από τους Έλληνες λόγω του ότι βρεχόταν από τον Εύξεινο Πόντο. . Στον Πόντο χτίστηκαν πολυάριθμες ελληνικές αποικίες, ιδιαίτερα τον 8ο-7ο αι. π.Χ. και διαμορφώθηκε ένας ιδιότυπος ελληνισμός που επιβίωση πάνω από 3.000 χρόνια.

Γύρω από τις αρχαίες ελληνικές αποικίες ζούσαν διάφοροι λαοί, μη Έλληνες, με τους οποίοιυς συμβίωναν μια χαρά. Πολλοί από αυτούς εξελληνίστηκαν τα ελληνιστικά χρόνια.

Το βασίλειο του Πόντου από τα πιο εξελληνισμένα κράτη στη Μικρά Ασία, έφθασε στο κατακόρυφο της δύναμής του το
120-63 π.Χ.

Με την κατάληψη της από τους Τούρκους ένα μέρος του πληθυσμού εξισλαμίστηκε. Τα σημαντικά αστικά και εμπορικά κέντρα όμως, διατήρησαν τη θρησκεία, τη γλώσσα και τα ελληνικά τους στοιχεία.

Όταν οι Νεότουρκοι πήραν την εξουσία και διακήρυξαν την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έκαναν πολλές σφαγές και διωγμούς του ελληνικού πληθυσμού του Πόντου.

Το 1923, ο Κεμάλ Ατατούρκ με τη Συνθήκη της Λοζάννης, ξερίζωσε τον ελληνισμό από τον Πόντο και όλο τον ελληνισμό που ζούσε στην τωρινή Τουρκία.


Τι είναι γενοκτονία;

Η πολιτική ή οι ενέργειες, εκ μέρους των κυβερνήσεων με σκοπό την άμεση εξολόθρευση φυλετικών, εθνικών, θρησκευτικών, οικονομικών και πολιτικών ομάδων, ή η προξένηση σοβαρής σωματικής ή πνευματικής βλάβης στα μέλη της με στόχο την εξαφάνισή της ομάδας αυτής.

Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στον Πόντο από το κίνημα των Νεότουρκων το 1914-1923. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 213.000-368.00 Ελλήνων του Πόντου.

Κάποιοι επιζώντες κατέφυγαν στα βόρεια παράλια του Εύξεινου Πόντου στη Ρωσία, ενώ άλλοι μετακινήθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 στην Ελλάδα.

Θεωρείται ως μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες στον εικοστό αιώνα.

Ήταν ένα προμελετημένο έγκλημα, το οποίο η κυβέρνηση των Νεότουρκων έφερε σε πέρας με συστηματικότητα. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ήταν ο εκτοπισμός των γηγενών από τις εστίες τους στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, η εξάντληση από τις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και τα στρατόπεδα εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού).

Η Γενοκτονία των Ποντίων πραγματοποιήθηκε παράλληλα με τις γενοκτονίες σε βάρος και των υπολοίπων Ελλήνων της Μικράς, αλλά και των άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως των Αρμενίων το 1915, αλλά και των Ασσυρίων και των Χαλδαίων.

Η Βουλή των Ελλήνων στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ποντίων και ψήφισε ομόφωνα για την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως "Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού".

Το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».

Στο Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων,